Monday, July 13, 2009

முன்னை தீய வினை பயன்கள்

என்றன் முன்னை தீய வினை பயன்கள் - இன்னும்
மூளா அழிந்திடல் வேண்டும்!!!

My previous bad karmas - may all of its splinters
die off immediately!!!

An immortal piece from an immortal poem by an immortal poet - Bharathi!

முழுக் கவிதை

தேடிச் சோறு நிதந் தின்று - பல
சின்னஞ்சிறு கதைகள் பேசி - மனம்
வாடித் துன்பமிக உழன்று - பிறர்
வாடப் பல செயல்கள் செய்து - நரை
கூடிக் கிழப் பருவமெய்தி - கொடுங்
கூற்றுக் கிரையெனப் பின்மாயும் - பல
வேடிக்கை மனிதரைப் போலே - நான்
வீழ்வே னென்று நினைத்தாயோ?

நின்னைச் சில வரங்கள் கேட்பேன் - அவை
நேரே இன்றெனக்குத் தருவாய் - என்றன்
முன்னை தீய வினை பயன்கள் - இன்னும்
மூளா அழிந்திடல் வேண்டும்.

இனி என்னை புதிய உயிராக்கி - எனக்கேதும்
கவலையரச் செய்து - மதி
தன்னை மிக தெளிவு செய்து - என்றும்
சந்தோஷம் கொண்டிருக்கச் செய்வாய்.
என்றும் சந்தோஷம் கொண்டிருக்கச் செய்வாய்.

This super awesome poem was rendered in a phenomenal fashion by the inimitable, one and only, Kamalhasan in the movie Mahanadhi.


Karthik said...

While both the poem and the rendering remain favorites, oflate, I have come to see its negatives, perhaps because it remains so close to the heart. The excessive misanthropy, distorted reality, the excessive wishing for a savior conflicting with the misanthropy. Human ofcourse, only too human. Perhaps, its this tragic greatness that attract people to him. Of an audacious (if, brash) hope! :-D

Mahanadhi remains absolutely special still. Have been listening to the songs a bit, recently.

Partha said...

its very difficult to argue about interpretations of poetry, becoz we really have no way to find out what the poet actually meant.. nevertheless...

and, 'excessive' is very subjective.. where do you draw the line? I can really understand his angst and anger... (from personal experience also).. the societies opposition to you is directly proportional to how deviant you are from its "expected normal" behavior.. it is one thing to intellectually understand this and is totally another thing to actually experience it.. for bharathi, this was a crushing reality (in terms of poverty etc) all his life...

I think this savior part is poetic liberty and there is some meaning it it too...
the general idea about that is, the more crucial a task, the more it is needed that the doer (if X is doing a task ,the idea that 'Ohh, I am doing it' inside X is called doer) subsides.. and many tricks are used (vary widely in their success) for this purpose.. one such thing is to appeal to a higher power.. it works... it is not logically defendable.. but in this context, that is immaterial...